Gözlerinle Savaşırken
Bir Nisan akşamı, dalarken gözlerim, gözlerine
İzin istedi, kalbine girebilmek adına
Hani güneş kızarır ya gün batımında,
Gözlerim utandı işte.
Gözlerini haketmek geçti yüreğimden.
Hani dağları aşarsın, bütün dünyaların zorlukları ile başedebilirim dersin ya,
İşte bu yiğitçe cümle, gözlerini görene kadardı.
Gözlerin, diyorum kurtuluşudur, şehrimin.
Gözlerin, barışın Çelik dişlilerin arasında, namusunu kurtarma savaşı bu.
Kirli düşüncelerden, hayâ edinme çabası bu.
Bir kadının, bir erkek kadar namusunun olduğunu kabul ettirme çağı bu.
Dikenli düşüncelerin içinde, hayata tutunma yemeği bu.
Kim, neyi neden ve niçin istediğini bilmenin zamanı bu.
Güneş soğuk, buz yakıyor ve kimse görevini yerine getirmiyor bayım.
Herkes her işi yapıyor ama işini yapan yok efendim.
Kim, kimin ve biz kime aittir.
Sorular bayım; bir kalbi havaya uçuruyor.
Sorun bayım, soru sormadan; ne namus olur ne de hayâ.
Üzgünüm bayım, çekiliyorum..
Sevgilim esirgeme gözlerini, uzatıver.
Yoksa bu yürek, harplere düçar.
Sevgilim, kapama gözlerini.